Flotylla Rzeczna Zachodniej Armii Ochotniczej (ros. Речная флотилия Западной добровольческой армии) – flotylla rzeczna białych podczas wojny domowej w Rosji
Historia Flotylla została sformowana wiosną 1919 r. w Mitawie, po uwolnieniu miasta od wojsk bolszewickich 18 marca. Działała na rzece Lelupie. W jej skład weszły statki parowe (parochody) Towarzystwa "Augsburg", które uzbrojono i opancerzono. Były to parochody "Кондор" (2 działka i 12 ciężkich karabinów maszynowych) i "Секундас" (działko i 2 ciężkie karabiny maszynowe) oraz 2 holowniki (po 2 lekkie karabiny maszynowe). Dowódcą flotylli został w maju por. Kurt W. Braac. W dokumentach Zachodniej Armii Ochotniczej występowała ona pod oficjalną nazwą I Flotylli Rzecznej Bałtyckiej Landeswehry, chociaż faktycznie podlegała dowództwu Armii płk. Pawła R. Bermondta-Awałowa, a wchodziła w skład Żelaznej Dywizji mjr. Josefa Bischoffa. W przeddzień natarcia sił antybolszewickich na Rygę flotylla otrzymała rozkazy oczyszczenia wraz z ochotniczą brygadą łotewską płk. Janisa Balodisa brzegów Lelupy w dół rzeki do ujścia do Dźwiny. Przy okazji miała wspierać ogniem działek ze statków atak wojsk białych oraz transportować żołnierzy, uzbrojenie i wyposażenie wojskowe. Po zdobyciu Rygi 22 maja, wojska antybolszewickie prowadziły dalszą ofensywę w północnej Łotwie do granicy z Estonią.