Podczas udanego zajmowania Teruel po raz pierwszy dowodził wojskami bezpośrednio, a nie tylko na szczeblu planowania.

Nominację generalską otrzymał już w październiku 1937, będąc już jednym z najwybitniejszych dowódców po stronie republikańskiej. Najambitniejszym jego planem była przeprowadzona w 1938 roku ofensywa nad rzeką Ebro. Dała ona początek największej bitwie w całej wojnie – bitwie nad Ebro, której celem było przejęcie inicjatywy strategicznej w wojnie i zatrzymanie postępów wojsk nacjonalistycznych. Pierwszego celu nie udało się zrealizować mimo niemal trzykrotnej przewagi liczebnej; drugi został tymczasowo osiągnięty, gdyż na pole bitwy ściągnięto oddziały z innych rejonów.

Emigracja Po upadku Katalonii w lutym 1939, przedarł się do Francji, skąd niedługo później, przy pomocy republikańskich organizacji emigracyjnych, wyjechał do Buenos Aires w Argentynie. Wkrótce potem rząd Boliwii zaproponował mu stworzenie Katedry Historii Wojskowej i Sztuki Wojennej w tamtejszej Szkole Sztabu Generalnego. Kierował katedrą w latach 1943–1945, zachowując swój stopień generalski i otrzymując najwyższe boliwijskie odznaczenie.