w latach 1898−1911 − przewodniczący Sekcji Rolniczej AU. W 1911 mianowany członkiem korespondentem Akademii Francuskiej w ParyżuKronika. Odznaczenie polskiego uczonego. Czas 1911 nr 251 z 3 czerwca s. 2. Po uzyskaniu niepodległości pierwszy dyrektor Państwowego Instytutu Naukowego Gospodarstwa Wiejskiego w Puławach.
Prowadził badania nad chemią białka, nitryfikacją, absorpcyjnymi właściwościami ziemi ornej oraz nad wzrostem roślin i procesem oddychania organizmów roślinnych, w tym oddychania beztlenowego. .
Odkrycia jego były niemal wyłącznie dokonywane w polskich laboratoriach (m.in. Warszawa, Kraków, Lwów, Dublany). Opublikował m.in. Myśli przewodnie fizjologii roślin (tomy 1−2, 1923, 1933).
Był członkiem dożywotnim Towarzystwa Szkoły Ludowej.
W 1921 otrzymał Nagrodę im. Jerzmanowskich. W tym samym roku, 29 grudnia – odznaczono go orderem „Odrodzenia Polski" III klasy „w uznaniu zasług, położonych dla Rzeczypospolitej Polskiej na polu nauki".