W 1904 roku wrócił do Krakowa. Przez jakiś czas mieszkał i miał swoją pracownię w żydowskim domu starców na Kazimierzu, gdzie portretował jego mieszkańców i tworzył obrazy rodzajowe przedstawiające życie krakowskiego Kazimierza. W latach 1907–1908 odbył podróż do Jerozolimy, w 1910 roku do Włoch i następnie do Belgii i Holandii (1911–1912 i w latach 20.). W okresie międzywojennym należał do artystycznego ugrupowania Sztuka. Był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie oraz Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych, a także od 1930 roku honorowym prezesem Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych.

Markowicz wystawiał swoje obrazy m.in. w Krakowie, Warszawie, Lwowie, Łodzi, Tarnopolu, Katowicach i innych miastach Polski. Miał na swoim koncie również wystawy zagraniczne w Berlinie (1903), Monachium (1909), Antwerpii (1911), Wiedniu (1911, 1913, 1915) i Merano (1914).

Bogate kolekcje dzieł Markowicza znajdują się obecnie w zbiorach warszawskiego Muzeum Żydowskiego Instytutu Historycznego oraz w Muzeum Starej Synagogi w Krakowie.

Zmarł w Krakowie;