Prędkość ta przewyższała ówczesne samoloty myśliwskie, w związku z czym w 1933 roku opracowano kolejny prototyp, oznaczony jako He 70c, z otwartym stanowiskiem ruchomego karabinu maszynowego na grzbiecie kadłuba, jako konstrukcję wyjściową dla wersji lekkiego samolotu bombowego oraz wersji kurierskiej i rozpoznawczej.
W 1934 roku zbudowano dla Lufthansy prototyp He 70d z silnikiem BMW VI 7,3 oraz dla Luftwaffe prototyp He 70e lekkiego bombowca z tym samym silnikiem.
Samolot pasażerski Heinkel He 70A budowany seryjnie dla potrzeb Lufthansy rozpoczął regularne loty pasażerskie 15 czerwca 1934 roku. Rozpoczęto także budowę kolejnych wersji dla Lufthansy – He 70D (zbudowano 12 egzemplarzy) i He 70G. Jeden z samolotów wersji He 70G został sprzedany do Wielkiej Brytanii, a do jego napędu użyto silnika rzędowego Rols-Royce Kestrel V.
Natomiast dla Luftwaffe rozpoczęto produkcję w 1934 roku wersji: He 70E – lekkiego bombowca, który zabierał w komorze bombowej w kadłubie 6 bomb o masie 50 kg każda lub 30 bomb o masie 10 kg każda He 70F – samolotu kurierskiego i rozpoznawczego z czterema miejscami dla kurierów i jednym miejscem dla strzelca pokładowego