Na zewnątrz, po wewnętrznej stronie murowanych ganków, ustawiono artylerię tworzącą mała baterię oraz od strony północnej wielką baterię.
Następnie warownię otrzymał landgraf i wojskowy, Johann zwany Wojowniczym, który zaadaptował ją na własną rezydencję i silny punkt oporu, „sprawdzony” podczas wojny trzydziestoletniej. Po śmierci ostatniego landgrafa heskiego Filipa I zamek przeszedł w ręce książąt państwa Hesja-Darmstadt, a następnie księstwa Nassau. Po pożarze w 1705, kiedy zamek uległ częściowym zniszczeniom, wzniesiono od strony zachodniej na miejscu dawnej piekarni prostokątny budynek pałacu z jego zapleczem. Natomiast dziedziniec od strony Renu przekształcono w barokowy ogród.
XIX i XX wiek Wiek XIX to okres gruntownych renowacji zamku. Podczas wojen napoleońskich w zamku, który ogłoszono twierdzą, po jego zdobyciu przez wojska francuskie mieściły się tu szpital dla inwalidów i więzienie, zlikwidowane dopiero w 1900 r. W tym samym roku zamek przeszedł w ręce państwa. Bezpośrednim opiekunem zamku zostało Niemieckie Stowarzyszenie Opieki nad Zamkami (Deutsche Burgenvereinigung, w skrócie DBV). Gruntowną konserwację, którą finansował m.in. król Wilhelm I Hohenzollern, przeprowadził znany architekt Bodo Ebhardt. Prace objęły m.in. odsłonięcie najstarszych części zamku.