Udział w organizacji strajku Largo Caballero przypłacił kolejnym wyrokiem (tym razem 30 lat więzienia), jednak ponownie szybko wraca na wolność.
W listopadzie 1935 nowy Prokurator Generalny Republiki Marcelino Valentín Gamazo, oskarża go przed Sądem Najwyższym o przywództwo rewolucjiLa Vanguardia, 26 listopada 1935, str. 28 i La Vanguardia, 28 listopada 1935, str. 25 (artykuły w języku hiszpańskim z dziennika La Vanguardia) Został uwolniony od zarzutów 1 grudniaLa Vanguardia, 1 grudnia 1935, str. 26 (artykuł w języku hiszpańskim z dziennika La Vanguardia).
Jako zwolennik współpracy z innymi centralami związkowymi, doprowadził do podpisania umowy z Komunistyczną Partią Hiszpanii (PCE) i anarchistyczną Krajową Konfederacją Pracy (CNT). Wywołało to wewnątrzpartyjne spory, w których głównym oponentem Largo Caballero znów był Indalecio Prieto. Spór ten narastał z czasem, dzieląc PSOE na rewolucjonistów caballerystowskich i umiarkowanych prietystów, a sam Largo Caballero zaczął być nazywany hiszpańskim Leninem.