Dar (org. Дар) – ostatnia rosyjskojęzyczna powieść Vladimira Nabokova, opublikowana w formie książkowej w 1953 roku. Opowiada o początkującym rosyjskim pisarzu Fiodorze Konstantynowiczu, żyjącym na emigracji w Berlinie, zawiera także napisaną przez niego powieść o życiu Mikołaja Czernyszewskiego.
Pisarz planował stworzenie kontynuacji Daru. W powieści tej ukochana bohatera, Zina, miałaby zginąć w wypadku, a on sam miał pogrążyć się w swoim życiu wewnętrznym. Utwór ten jednak nie powstał, a niektóre z zaplanowanych do niego motywów pisarz chciał wykorzystać w powieści Solus rex.
Okoliczności powstania powieści Nabokov rozpoczął pracę nad Darem po ukończeniu powieści Rozpacz w 1933 roku. W latach 1933–1934 zajmował się głównie zbieraniem materiałów dotyczących Mikołaja Czernyszewskiego, któremu planował poświęcić jeden z rozdziałów książki. Jednocześnie napisał kilka opowiadań, w tym Koło, opowiadające o rodzinie głównego bohatera Daru. W 1934 roku przerwał pracę nad powieścią, aby napisać Zaproszenie na egzekucję oraz dokonać angielskiego przekładu Rozpaczy, do pisania powieści powrócił dopiero w roku 1936. W kwietniu 1937 roku pierwszy rozdział powieści został opublikowany w emigracyjnym czasopiśmie "Sowriemiennyje zapiski".