Komisja Rozpoznawcza – organ powołany przez dyktatora powstania listopadowego gen. Józefa Chłopickiego 29 grudnia 1830 dla rozpatrzenia spraw osób podejrzanych o szpiegostwo na rzecz Rosji. W jego skład weszło pięć osób pod przewodnictwem hrabiego Michała Aleksandra Potockiego, którego wkrótce zastąpił poseł płocki Jan Turski. Komisja działała w oparciu o postanowienie dyktatora z 3 stycznia 1831, zobowiązujące prokuratorów do ścigania z urzędu byłych szpiegów.
Po wybuchu insurekcji w Warszawie i ucieczce wielkiego księcia Konstantego Pawłowicza, w ręce powstańców dostały się dokumenty wytworzone przez różne instytucje policji tajnej Królestwa Kongresowego. W całości przechwycono belwederską Tajną Kancelarię Wielkiego Księcia, papiery kierowanej przez Konstantego „wyższej policji tajnej” (Mateusza Schleya, pułkownika Sassa, Henryka Mackrotta). Przejęto także registratury z kancelarii: szefa żandarmerii gen. Aleksandra Rożnieckiego, wiceprezydenta Warszawy Mateusza Lubowidzkiego, szefa sztabu gen. Dmitrija Dmitrijewicza Kuruty, i senatora Nikołaja Nowosilcowa. Kancelarię Nowosilcowa ukrył główny cenzor Królestwa Józef Kalasanty Szaniawski.