Wacław Bogucki, ps. Szpak, ros. Вацлав Антонович Богуций (ur. 1884 w Burakowie, zm. 19 grudnia 1937 w Kommunarce pod Moskwą) – polski socjaldemokrata a następnie komunista, działacz partyjny i państwowy Białoruskiej SRR.
Życiorys W 1904 wstąpił do SDKPiL. Za swą działalność był wielokrotnie zatrzymywany i aresztowany przez władze carskie – cztery lata spędził w więzieniu. W 1918 organizował komórki partyjne w Grodnie i Białymstoku, był przewodniczącym komitetu partyjnego w Grodnie. Od stycznia do kwietnia 1919 stał na czele grodzieńskiego sowietu. W latach 1919–1920 przewodniczył Czeka w Mińsku. Był członkiem KC oraz członkiem biura ds. nielegalnej działalności KC Komunistycznej Partii (bolszewików) Litwy i Białorusi. W 1921 prowadził nielegalną działalność partyjną na terytorium Wileńszczyzny (ówcześnie Litwa Środkowa). Po powrocie na Białoruś objął w 1922 funkcję (pierwszego) sekretarza Biura Centralnego Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi i wiceprzewodniczącego Rady Komisarzy Ludowych BSRR. Był członkiem prezydium oraz wicesekretarzem Tymczasowego Biura Białoruskiego Komitetu Centralnego Rosyjskiej Partii Komunistycznej (bolszewików).