Granica litewsko-łotewska – granica państwowa pomiędzy Litwą oraz Łotwą, istniejąca od ogłoszenia przez oba kraje niepodległości w roku 1918, do inkorporacji do ZSRR w 1940 oraz od ponownego ogłoszenia niepodległości w 1991.
Przebieg granicy Granica zaczyna się na trójstyku białorusko-litewsko-łotewskim nad jeziorem Dryświaty, w pobliżu miast Wisaginia (LTU) i Demene (LVA). Następnie biegnie łagodnym łukiem na zachód, po stronie litewskiej pozostawiając miasta Jeziorosy, Birże, Janiszki i Możejki. Po stronie łotewskiej nad granicą leżą Dźwinów, Rite i Eleja. Wybrzeże osiąga granica pomiędzy Połągą i Rucawą.
Kształtowanie się wspólnej granicy thumb|left|Granica w okresie międzywojennym thumb|Łotewski słup graniczny przy dawnym przejściu granicznym z Litwą w miejscowości Meitene W przybliżeniu granica odpowiada granicy Wielkiego Księstwa Litewskiego i Inflant, która istniała od średniowiecza. W 1529 roku oba kraje podpisały umowę o delimitacji granicy(red.) Steponas Maculevičius, Doloresa Baltrušiene, Znajomość z Litwą. Księga tysiąclecia. Tom pierwszy. Państwo, Kraštotvarka, Kaunas, 1999, , s. 33.. W 1819 roku władze rosyjskie zmieniły przebieg granicy włączając Połągę, Świętą i Butyngę do guberni kurlandzkiej, czego następstwem była przynależność Połągi do Łotwy w latach 1918-1921.