Reguła de Wahla – reguła słowotwórcza opracowana przez językoznawcę Edgara de Wahla i zastosowana w stworzonym przezeń sztucznym języku occidental. Służy ona do tworzenia pewnych form gramatycznych od innych (np. rzeczowników od czasowników).
Reguła Reguła de Wahla była modyfikowana co najmniej kilka razy. Oto jej współczesne sformułowanie. Bezokoliczniki czasowników w języku occidental mają końcówkę -ar, -er lub -ir. Rdzeń otrzymuje się w następujący sposób: Należy odjąć końcówkę -er lub -r. Jeśli po usunięciu z bezokolicznika -er albo -r rdzeń kończy się samogłoską, dodać -t: crea/r, crea/t-, crea/t/or, creat/t/ion, crea/t/iv, crea/t/ura. Jeśli końcową spółgłoską rdzenia jest d lub r, zmienić ją na s: decid/er, deci/s-, deci/s/ion, deci/s/iv. W pozostałych przypadkach, z dziesięcioma wyjątkami, usunięcie końcówki daje wymagany rdzeń: duct/er, duct-, duct/ion.
Wyjątkami od reguły jest następujące 10 czasowników:
ced/er → cess, cred/er → cred, mori/r → mort, mov/er → mot, nasc/er → nat, sed/er → sess, senti/r → sens, ten/er → tent, veni/r → vent, vert/er → vers, oraz czasowniki od nich pochodzące.
Czasowniki tworzy się z rzeczowników i przymiotników, usuwając końcówki i otrzymując rdzeń.