XVII wiek W 1617 po śmierci Zofii, księżnej słuckiej, miasto przeszło z rąk Olelkowiczów w ręce Janusza Radziwiłła. W 1617 działała już w Słucku szkoła kalwińska. W 1624 otwarto Gimnazjum w Słucku. W sierpniu 1648 fortecę nieskutecznie próbowali trzema szturmami zdobyć Kozacy, jednak ufortyfikowane miasto skutecznie obronili mieszkańcy pod dowództwem Jana Sosnowskiego, podstolego wileńskiego. Po odparciu oblężenia załoga Słucka rozbiła wycofujących się Kozaków w bitwie pod Pohostem. W 1650 po raz drugi miasto otrzymało prawo magdeburskie.
W czasie wojny z Moskwą i Potopu szwedzkiego, w 1655 na rozkaz Bogusława Radziwiłła wzmocniono fortyfikacje miasta. Pracami kierował Wilhelm Paterson. Garnizon wzmocniono regimentem piechoty pod dowództwem Jana Berka. Wtedy też powstała cytadela słucka zwana Nowym Zamkiem (w miejscu wcześniejszej fortyfikacji). Całe miasto otrzymało też nowe wały w systemie staroholenderskim (oprócz przedmieść Ostrowskiego i Trojczańskiego). Wały miały szerokość 266 m, wysokość 8 m i posiadały 12 bastionów. Całość wałów miała długość 3840 m. Znajdowały się w nich cztery bramy (trzy murowane).