Getto piaseczyńskie – getto żydowskie funkcjonujące w Piasecznie od listopada 1940 do stycznia 1941 roku w czasie okupacji niemieckiej ziem polskich podczas II wojny światowej. Jego mieszkańcy (ok. 3500 osób) zostali deportowani do getta warszawskiego.
Początek okupacji W 1949 r. na zapytanie Żydowskiego Instytutu Historycznego władze miejskie oszacowały liczbę piaseczyńskich Żydów przed wojną na ok. 3000 osób. Według danych przygotowanych przez lokalne władze dla administracji niemieckiej w 1940 r. miasto zamieszkiwało ok. 3500 Żydów, z czego ok. 1000 stanowili uchodźcy z innych miejscowości.
Wojska niemieckie zajęły Piaseczno rankiem 10 września 1939 r. po nocnych walkach. Do uporządkowania ulic, zebrania zwłok polskich żołnierzy, padłych koni i porzuconego sprzętu wojskowego, okupanci wykorzystali ludność żydowską. Podpalano domy zamieszkałe przez Żydów oraz plądrowano ich sklepy. W Archiwum Ringelbluma zachowała się relacja spisana przez Szymona Huberbanda, wedle której 10 września niemiecki oficer, grożąc rewolwerem, zmusił dwóch mężczyzn do rzucenia w ogień zwoju Tory, który próbowali uratować z zagrożonego pożarem domu dajana Elimelecha Srebnickiego. W 1940 r. Zarząd Miejski sporządził, na podstawie zgłoszeń mieszkańców, spis szkód poniesionych podczas walk. Wykaz obejmował m.in.