Ewekcja (łac. evectio – podniesienie) – duża nierówność w ruchu obiegowym Księżyca wokół Ziemi, związana z perturbacjami wywołanymi wpływem grawitacyjnym Słońca.
Ewekcja jest drugą pod względem wielkości nierównością w ruchu Księżyca w stosunku do jednostajnego ruchu kołowego (po okręgu), zaraz po równaniu środka znanym już przez Hipparchosa (II wiek p.n.e.). Została odkryta przez Ptolemeusza (II wiek n.e.) i uwzględniona (jednak niedokładnie) w jego modelu ruchu Księżyca w ramach teorii geocentrycznej.
W XVII wieku była badana przez angielskiego astronoma i duchownego Jeremiaha Horrocksa, natomiast francuski astronom Ismail Bouillaud (1605–1694) nadał jej współczesną nazwę.
Opis zjawiska Z powodu różnej odległości Słońca od Ziemi i od Księżyca przyciąganie grawitacyjne Słońca wywołuje różne przyśpieszenie tych dwóch ciał, zmienne w czasie obiegu Księżyca wokół Ziemi. W różnych częściach orbity Księżyca następuje przyśpieszenie lub zwolnienie prędkości jego ruchu. Powoduje to nierówność obiegu, zwaną wariacją – przyśpieszenie lub opóźnienie w długości ekliptycznej o amplitudzie 39’.