Bolesław Przybyszewski (ur. 13 września 1908 w Skrzeszowicach, zm. 2 listopada 2001 w Krakowie) – polski duchowny katolicki, historyk Kościoła i historyk sztuki, profesor zwyczajny.
Życiorys Uczęszczał do Gimnazjum św. Anny w Krakowie, gdzie zdał maturę w 1928. Studia podjął na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął 1933, skierowany został do pracy w Morawicy, następnie w Wieliczce. W 1938 wrócił do Krakowa jako wikariusz parafii św. Szczepana i podjął studia z zakresu historii sztuki na Wydziale Filozoficznym UJ.
W czasie II wojny światowej wykładał historię Kościoła i prowadził zajęcia dla uczestników konspiracyjnych studiów na Wydziale Teologicznym UJ. W 1942 został mianowany notariuszem Kurii Metropolitarnej. 22 czerwca 1950 otrzymał stopień doktora Wydziału Teologicznego UJ oraz stanowisko kanclerza Kurii Metropolitarnej.
Od 1954 do 1971 proboszcz parafii św. Krzyża w Krakowie, od 1999 infułat. Więziony przez UB od 24 listopada 1952 do 21 lipca 1953. W 1967 uzyskał habilitację na Wydziale Teologicznym ATK w Warszawie, gdzie objął Katedrę Archeologii Chrześcijańskiej. W latach 1973–1978 prezes Polskiego Towarzystwa Teologicznego. Jeden z fundatorów i członek rady powołanej w 2001 roku Fundacji Ratowania Kościoła św.