Sprawa taterników – śledztwo i proces młodych polskich współpracowników paryskiej „Kultury”, trwające od 1969 do wyroku w 1970.
Geneza thumb|250px|Przebieg ówczesnej granicy polsko-czechosłowackiej w Tatrach Tzw. sprawą taterników objęto dwie grupy osób współpracujących z paryską „Kulturą”. Pierwszą tworzyli Maciej Kozłowski, Andrzej Mróz, Maria Tworkowska, Krzysztof Szymborski, Jan Krzysztof Kelus, Maciej Włodek i Urszula Sikorska-Kelus. Osoby te przemycały przez granicę polsko-czechosłowacką, w rejonie Tatr, z jednej strony powstałe w Polsce dokumenty dotyczące wydarzeń marca 1968 i bieżącej sytuacji w Polsce, z drugiej egzemplarze „Kultury” oraz książki wydawane przez Instytut Literacki. Pomysłodawcą i liderem tej grupy był Maciej Kozłowski. Jakub Karpiński i Małgorzata Szpakowska zbierali niezależnie od ww. grupy dokumentację dotyczącą Marca 1968, a Karpiński opublikował również na łamach „Kultury” anonimową analizę tych wydarzeń Nie o egalitaryzm chodziło (nr 6 z 1969).