Co więcej, testy systemu A dowiodły, że system wokół Moskwy nie jest – bez znacznych zmian – w stanie obronić miasta przed atakiem zmasowanym. Podstawowym problemem w tym zakresie była niezdolność systemu do zwalczania pocisków balistycznych przenoszących niezależnie wcelowywane w różne punkty głowice MIRV oraz środki wspomagające przenikanie przez systemy obrony antybalistycznej – penetration aids. W związku z tymi problemami, po przeprowadzeniu analiz rezultatów testów systemu A, specjalna komisja Ministerstwa Obrony opowiedziała się przeciwko pełnoskalowemu rozmieszczeniu Systemu A-35, a także przeciwko budowie narodowego systemu antybalistycznego Aurora, rozwijanego w tym samym czasie przez OKB-30. Trudności techniczne w trakcie rozwoju moskiewskiego systemu ABM doprowadziły polityczne przywództwo Związku Radzieckiego do zmiany stosunku do idei obrony antybalistycznej. W konsekwencji, proces rozmieszczania systemu A-35 został praktycznie zatrzymany. W szczególności podjęta została decyzja o ograniczeniu liczby radarów wczesnego ostrzegania do zaledwie dwóch jednostek, które zostały już zbudowane w Kubince (NATO: Dog House) oraz Czechowie (NATO: CatHouse). Zmianie stosunku liderów ZSRR do obrony antybalistycznej towarzyszyły znaczące zmiany w rozwoju sowieckiego programu ABM.