Często wyjeżdżał do Rosji – w 1912 został pojmany i uwięziony na rok. W 1913 skazany na dożywotnie zesłanie na Syberii. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu uwolniony w wyniku amnestii ogłoszonej przez Rząd Tymczasowy. W kwietniu 1917 przybył do Piotrogrodu jako mienszewik-internacjonalista, związał się z kierowaną przez Lwa Trockiego frakcją międzydzielnicowców SDPRR. Na VI zjeździe SDPRR(b) (8–16 sierpnia 1917) wraz z Trockim wszedł w skład SDPRR(b) jako zastępca członka KC i sekretarz KC SDPRR(b). W sierpniu 1917 wybrany również do piotrogrodzkiej dumy miejskiej, reprezentował bolszewików. W czasie przewrotu bolszewickiego (rewolucji październikowej) członek Piotrogrodzkiego Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego, sztabu przewrotu. W listopadzie 1917 w demokratycznych wyborach do Konstytuanty wybrany na deputowanego z okręgu Psków z listy bolszewików. W grudniu 1917 przybył wraz z Trockim do Brześcia na rozmowy z Niemcami i Austro-Węgrami, które doprowadziły ostatecznie do zawarcia 3 marca 1918 przez Rosję Sowiecką separatystycznego pokoju z Państwami Centralnymi (traktat brzeski).