Wspólne działania to jeden z instrumentów, za pomocą których Unia Europejska prowadzi wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa.
Zostały one wprowadzone traktatem z Maastricht, który uczynił z nich wiążący dla państw członkowskich instrument spajania WPZiB. O ich podjęciu decyduje Rada Unii Europejskiej w sytuacjach, w których niezbędne jest podjęcie działań operacyjnych. Traktat o Unii Europejskiej mówi, że wspólne działania określają ich zasięg, cele, zakres i środki, jakie mają być oddane do dyspozycji Unii, warunki wprowadzania ich w życie oraz – w razie potrzeby – czas ich trwania.Traktat o Unii Europejskiej, art.28 (dawny art.14)
W przypadku zmiany sytuacji na świecie w kwestii, do której odnoszą się wspólne działania, Rada UE dokonuje rewizji sytuacji, modyfikując zasady i cele działania. Dopóki jednak tego nie zrobi, w mocy pozostaje dotychczas ustalone działanie. Rada UE może zażądać, by Komisja Europejska przedłożyła jej właściwe propozycje odnośnie do WPZiB, które mają na celu wprowadzenie w życie ustalonego działania. Państwa członkowskie mogą w szczególnych sytuacjach same ustalać szczegóły działań. Dotyczy to przypadków, gdy gwałtowny rozwój sytuacji przy jednoczesnym braku decyzji Rady UE spowoduje konieczność zastosowania dodatkowych środków.