Żegnaj mi, Rosjo nieumyta (ros. Прощай, немытая Россия) – wiersz rosyjskiego pisarza i poety Michaiła Lermontowa.
Historia powstaniaТ. П. Голованова, Г. А. Лапкина, А. Н. Михайлова – "Лермонтов М. Ю. Сочинения" (tom 6., М.; Л.: Изд-во АН СССР, wyd. 1954—1957) i tom 2. "Стихотворения, 1832—1841" (wyd. 1954, str. 311—379) Poeta w 1840 za pojedynek z synem francuskiego ambasadora został przez sąd wojenny ponownie skazany na zesłanie na Kaukaz (pierwszy raz był na zsyłce w roku 1837 za napisanie wiersza Śmierć poety, w którym oskarżał koła polityczne Rosji o śmierć Puszkina), gdzie Rosja toczyła wojnę z buntującą się lokalną ludnością. Wiersz został napisany prawdopodobnie w połowie kwietnia 1841, kiedy poecie dano 48 godzin na opuszczenie Petersburga. Inna wersja głosi, że powstał on na początku maja 1840 w czasie odjazdu Lermontowa na zesłanie na Kaukaz.
Wiersz ten w swojej wymowie jest bardzo agresywny i szokujący, zwłaszcza dla rosyjskiego odbiorcy. Wiersz odzwierciedla z największą ostrością polityczne poglądy Lermontowa w stosunku do reżimu autokratycznego carskiej Rosji.
thumb|400px|Obraz Witolda Pruszkowskiego Na zesłanie w Sybir