Po utracie samodzielności politycznej aktywność legnickiego Piasta wyraźnie zmalała. Jako wasal Jana Luksemburskiego brał udział w latach 1329–1331 w jego wyprawach zbrojnych (m.in. na Łużyce w 1329 i Głogów w 1331).
Prowadzone w dalszym ciągu wystawne życie, ciągłe wyjazdy (np. w 1335 na Zjazd w Wyszehradzie), doprowadziło Bolesława do tarapatów finansowych, co zmusiło księcia do zastawienia części swoich uprawnień (m.in. landwójtostwo legnickie, podatek menniczy, komory celne w Chojnowie i Chocianowie).
Powolne rozprzedawanie księstwa skłoniło najstarszego syna Bolesława Wacława I do upomnienia się o część dziedzictwa. Książę nie chcąc konfliktów z synem w 1338 oddał mu zdobytą w 1323 na książętach głogowskich ziemię namysłowską. Cztery lata później oddał synom (do wspólnych rządów z Wacławem został dopuszczony młodszy Ludwik I) także księstwo legnickie, sam zaś usunął się z nową żoną Katarzyną pochodzącą z dalekiej Chorwacji (była to córka bana Mladena II) do Brzegu, gdzie spędził ostatnie dziesięć lat życia.