Henryk VI Dobry (ur. 18 marca 1294, zm. 24 listopada 1335) – książę wrocławski z dynastii Piastów rządzący w latach 1311–1335, ostatni książę wrocławski.
Genealogia
Henryk VI był drugim pod względem starszeństwa synem, a siódmym dzieckiem księcia legnickiego i wrocławskiego Henryka V Brzuchatego i księżniczki wielkopolskiej Elżbiety.
Pod opieką regentów Małoletni w chwili śmierci ojca, znalazł się wraz z rodzeństwem Bolesławem i Władysławem pod opieką matki (do 1304) i stryja księcia jaworskiego Bolka I Surowego (do 1301). W 1302 po przejściowym sprawowaniu regencji przez biskupa wrocławskiego Henryka z Wierzbna opiekę nad księstwem wrocławsko-legnickim przejął osobiście król Wacław II, który sprowadził najstarszego z braci na swój dwór do Pragi.
Samodzielne rządy Za pełnoletniego Henryk został uznany w 1310, kiedy ożenił się ze znacznie starszą od siebie Anną, córką władcy Austrii Albrechta I. Rok później na skutek nacisków możnych zjednoczonej dotychczas dzielnicy wrocławsko-legnickiej doszło do jej podziału na trzy części: wrocławską, legnicką i brzeską. Najbardziej ubogi i najmniej ważny był dział brzeski, do którego bracia zobowiązali się dopłacić łącznie 50 000 grzywien.