Literatura Na początku IX wieku piśmiennictwo japońskie rozwijało się jeszcze pod wpływem chińskim, a twórcami byli zazwyczaj mężczyźni piszący po chińsku. Powstawały głównie kroniki historyczne, jak m.in.: Nihongi (Kronika japońska, 720), Shokunihongi (Ciąg dalszy kroniki japońskiej, 797), Nihonkōki (Późna kronika japońska, 841), Sandai jitsuroku (Wierne zapiski trzech pokoleń, 901).
Pojawiły się także zbiory krótkich opowieści, baśni i podań setsuwa, których najlepszym reprezentantem jest Nihon ryōiki (Japońska księga o duchach i dziwach, 822).
W II połowie IX wieku powróciło zainteresowanie poezją rodzimą (kokufūka). Zwyczajem stało się improwizowanie wierszy podczas przyjęć oraz branie udziału w turniejach poetyckich (uta-awase). Ceniono Komachi Ono (834?–900) i Narihirę Ariwarę (825–880).
Do osiągnięć literatury okresu Heian należą: poezja rodzima waka, dzienniki nikki, luźne szkice zuihitsu, opowieści monogatari. Do rozwoju piśmiennictwa przyczyniło się stworzenie i udoskonalenie dwóch rodzajów pisma fonetycznego: hiragany (początkowo zwanego pismem kobiecym onnade), wykorzystywanym przez damy dworu, które nie znały języka chińskiego oraz katakany.