Mimo pozornej prostoty, budowa kanatu wymagała sporych umiejętności inżynierskich. Zbyt łagodny spadek groził niedostatecznym przepływem wody, za stromy zaś – szybką erozją i możliwością zawalenia się tunelu. Złe rozpoznanie gleby mogło skończyć się wypadkiem budowlanym, zagrażającym życiu robotników i wymagającym pracochłonnej odbudowy.
Kopanie Budową zazwyczaj zajmowały się 3- lub 4-osobowe zespoły robotników. W przypadku płytkiego kanatu jeden z nich kopał tunel, drugi wynosił urobek na powierzchnię, a trzeci zajmował się jego usuwaniem z dala od studni.
Kopanie zwykle rozpoczynano od dołu, tzn. od terenu, który miał być docelowo nawodniony, posuwając się stopniowo w stronę próbnej studni wykopanej u stóp gór. Odległość między pionowymi kanałami, wynosząca zazwyczaj 25–30 metrów, była wypadkową ilości pracy potrzebnej do wykopania pionów oraz łączącego ich tunelu. Istotnym czynnikiem, decydującym o rozmieszczeniu pionów, było późniejsze zapewnienie dostępu do działającego już kanatu, w celu wykonywania prac konserwacyjnych. Generalnie, im płytszy był kanat, tym gęściej budowano pionowe kanały. Dłuższe budowy rozpoczynano czasami z obu końców równocześnie.