Stanisław Grzywnowicz (ur. 1894 w Budzyniu koło Miechowa, zm. 4 lutego 1966 w Krakowie), nauczyciel polski, organizator tajnego nauczania w rodzinnym Budzyniu w latach okupacji hitlerowskiej.

Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej, był dwunastym (czwartym, najmłodszym synem) z czternaściorga dzieci Marcina (1854-1921) i Elżbiety z Sewerynów (1856-1914). Rodzina należała do najzamożniejszych we wsi, Grzywnowiczowie dbali o edukację dzieci (wszystkie, które dożyły wieku dojrzałego, nabyły umiejętność czytania i pisania), a dwóch najmłodszych synów zamierzali wykształcić na księży, co ostatecznie nie nastąpiło.

Stanisław Grzywnowicz uczęszczał początkowo do prowadzonej w języku rosyjskim szkoły powszechnej w Wierzchowisku, gdzie był wzorowym, wyróżniającym się uczniem. W 1908 wysłany został na dalszą naukę do Zakładu Księży Salezjanów w Oświęcimiu. Uzyskał tam maturę i odbył nowicjat, po czym wstąpił do Diecezjalnego Seminarium Duchownego we Lwowie. W ramach nauki seminaryjnej kształcił się w Salezjańskiej Szkole Organistowskiej w Przemyślu (1916) i na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Lwowskiego (1918). Studiował ponadto na tym uniwersytecie filologię klasyczną. Na pewien czas przerwał naukę i ochotniczo uczestniczył w walkach z Rosjanami.