Tak więc Cerkiew greckokatolicka na terenie zaboru rosyjskiego została niemal całkowicie zniesiona, trwając tylko na niektórych terenach w podziemiu.
thumb|Męczennicy z Pratulina
Austria W zbliżonym okresie do unii z Kościołem rzymskim przystąpiły również części prawosławnych hierarchii i wiernych Zakarpacia (unia użhorodzka – 1646, unia mukaczewska – 1664, unia marmaroska – 1713) i Siedmiogrodu (unia w Baia Mare – 1700). Powstała w ten sposób odrębna od ukraińskiej rusińska cerkiew greckokatolicka, z której później rozwinęły się greckokatolickie cerkwie słowacka, węgierska i rumuńska.
Katolicyzm w obrządku bizantyjsko-ukraińskim przetrwał w Galicji, która w 1772 r. znalazła się pod rządami austriackimi. W jej skład weszły: unicka diecezja przemyska (1253 parafie), większa część diecezji lwowskiej (990 parafii), oraz części diecezji halickiej i kamienieckiej (w sumie 3432 parafie). Po zajęciu Bukowiny w 1786 r. tamtejsi wierni zostali podporządkowani jurysdykcji biskupa lwowskiego.
W 1774 r. cesarzowa Maria Teresa zmieniła nazwę kościoła z „unicki” na „greckokatolicki”, zakazano również stosowania określenia „pop” na rzecz księdza i proboszcza. Księża greckokatoliccy zostali zrównani w prawach z duchowieństwem łacińskim, a ich synom zapewniono teoretycznie dostęp do urzędów na równi ze szlachtą.