W 1745 Fryderyk zlecił budowę pałacu Sanssouci oraz aranżację przypałacowego parku, którego główną atrakcją miał być barokowy system wodotrysków, m.in. Wielka Fontanna (niem. Große Fontäne), grota Neptuna czy nie zachowana dziś już perystaza marmurowa (niem. Marmorkolonnade). Fontanny nie działały z powodów technicznych – ciśnienie wody w rurach doprowadzających było zbyt niskie. Strumień wody w Haweli nie był wystarczająco wartki, a ponadto położenie parku poniżej poziomu wody w rzece utrudniało dopływ wody.
Wkrótce opracowano nowy system doprowadzenia wody do wodotrysków, którego centralnym elementem miał być wysoko położony zbiornik, skąd woda miała spływać do parku i napędzać fontanny. W 1748 na szczycie wzniesienia Ruinenberg zbudowano rezerwuar, a hodowlę kuropatw przeniesiono na sąsiadujące od północy pole Bornstedt. Zbiornik (3,77 m głębokości, 37,66 m szerokości, 4900 m³ pojemności) został otoczony sztucznymi ruinami, co odpowiadało ówczesnej modzie ogrodowej. Możliwe też, że Fryderyk II został zainspirowany poprzez podobną architekturę wzniesioną przez jego siostrę Wilhelminę, margrabinę Bayreuth, w ermitażu w Bayreuth. Zlecenie budowy ruin otrzymał Georg Wenzeslaus von Knobelsdorff, który pracował na bazie szkiców Fryderyka powstałych w czasach jego pobytu w Rheinsbergu.