Luksemburg odzyskał samodzielność dopiero w II połowie XIX w. (ostatecznie w 1890, po wygaśnięciu męskiej linii panującego rodu). Rządzony przez wielkich książąt dwukrotnie cierpiał podczas zawieruch wojen światowych: podczas pierwszej władze Luksemburga pozostały na miejscu, co ściągnęło na nie odium współpracy z okupantem, zaś podczas drugiej udały się na uchodźstwo. Po ustabilizowaniu sytuacji w Europie Luksemburg był jednym z krajów, które aktywnie tworzyły proces integracji europejskiej, a stolica wielkiego księstwa stała się także jedną z głównych siedzib organów władzy Unii Europejskiej.
thumb|Resztki rzymskich łaźni w Mamer
Starożytność i wczesne średniowiecze Terytoria Luksemburga zamieszkane były od czasów średniego paleolitu przez neandertalczyków. Mieszkali oni w regionie Mullerhalu. najstarsze szczątki ludzkie pochodzą z okresu mezolitu 5200–5100 p.n.e. Pierwszymi mieszkańcami terenów dzisiejszego Luksemburga obecnymi w źródłach historycznych byli Celtowie, którzy pojawili się tutaj ok. 900 r. p.n.e. Napływały tu też plemiona germańskie, m.in. pod koniec II w. p.n.e. rejon ten dotknął najazd Cymbrów i Teutonów.