Znaczenie rodu Zygfryda bardzo szybko wzrosło. Jego córka poślubiła księcia bawarskiego Henryka, który w 1002 został władcą Niemiec, a w 1014 cesarzem. Dzięki temu kolejni następcy Zygfryda, Henryk I oraz Henryk II sięgali po władzę w Bawarii i byli jednymi z najpotężniejszych książąt Rzeszy. Ich następcy jednak nie zdołali utrzymać tych dziedzin i zajęli się polityką regionalną. Od drugiej połowy XI w. kolejni władcy zaczęli używać tytułu hrabiego Luksemburga. Był to okres ekspansji terytorialnej Luksemburga, która powodowała liczne konflikty z sąsiadami, przede wszystkim z arcybiskupami Trewiru (władcy Luksemburga korzystali tutaj z trwającego sporu między cesarzem a Kościołem, sięgając po wsparcie cesarskie).
Pierwsza dynastia władców Luksemburga wygasła w 1136, a cesarz przekazał hrabstwo w ręce Henryka Ślepego. Ten początkowo znacząco poszerzył granice swojej domeny – odziedziczył kilka sąsiednich hrabstw (w tym Namur), stając się jednym z najpotężniejszych władców między Mozą i Mozelą. Próbując kontynuować ekspansję podczas swego bardzo długiego panowania, poniósł jednak porażki, najpierw w starciu z arcybiskupem Trewiru, a następnie z biskupem Leodium. Następczynią Henryka na tronie luksemburskim została jego 10-letnia córka, Ermezynda.