mały|pisemko drukowane przez L.Izydorczaka|link=Special:FilePath/ZDniaNaDz Longin Izydorczak (ur. 1 grudnia 1920 w Warszawie, zm. 5 września 1997 tamże) – polski żołnierz, funkcjonariusz - buchalter w finansach Urzędu Bezpieczeństwa.

Życiorys Był synem Andrzeja i Eleonory Tarwackiej. Przed II wojną światową ukończył szkołę powszechną, gimnazjum i pierwszą klasę Liceum Kolejowego.

2 września 1939 powołany został do służby w batalionie PW 21 pułku piechoty w Warszawie. 5 września wymaszerowali na wschód do Brześcia, skąd transportem kolejowym udali się przez Kowel, Sarny pod Kostopol. Po wkroczeniu Armii Czerwonej w granice Polski, rozpoczęli w ramach SGO „Polesie” marsz na Warszawę.

Był dowódcą 8 drużyny, III plutonu (d-ca por. Smenda), 3 kompanii (dowódca kpt. Pruszyński). W drużynie byli między innymi Zdzisław Pajewski i Kazimierz Stefański. Walczyli z Niemcami pod Kockiem. Bój zakończył się pod Krzywdą, gdzie dostali się do niewoli. Korzystając z okazji w Radomiu uciekł do Warszawy i wziął udział w organizowaniu internatu dla dzieci – ofiar wojny, pod kierownictwem Jerzego Strzałkowskiego. Mieścił się on w Alejach Jerozolimskich 21, a następnie na Okęciu – Fort VI.