Jako biskup wszedł do senatu Księstwa Warszawskiego, a następnie Królestwa Polskiego.
Jako biskup starał się o konsolidację diecezji chełmskiej, która obejmowała wszystkich unitów na terenie Królestwa Polskiego. W 1810 r. doprowadził do wznowienia działalności chełmskiego seminarium duchownego, zadbał także o remont spalonej katedry. Troszczył się o podniesienie poziomu moralnego i intelektualnego duchowieństwa. Wprowadził do liturgii pewne zwyczaje typowe dla Kościoła łacińskiego (opracował Porządek nabożeństwa cerkiewnego na diecezję chełmską obrządku greckokatolickiego przepisany). Opowiadał się za upodabnianiem unickiej architektury cerkiewnej do architektury łacińskich kościołów. Jednocześnie był rzecznikiem odrębności unitów i starał się zapobiegać przechodzeniu ich na obrządek łaciński. W celu usprawnienia zarządu diecezji ustanowił, na wzór diecezji łacińskich, kapitułę, ustanowił także dwóch sufraganów (Bartłomieja Nazarewicza i Wincentego Siedleckiego). W celu ożywienia religijnego polecał zakładać przy każdej cerkwi bractwa religijne.