Norberto Constante Boggio (11 sierpnia 1931 w Santa Fe, zm. 20 grudnia 2021Dolor en Carreras por la muerte de “Pocho” Boggio) – argentyński piłkarz, napastnik (lewoskrzydłowy). Czasami w literaturze występuje jako Norberto Oscar Boggio.
Swoją karierę rozpoczął w pierwszoligowym klubie CA Banfield, który w okresie 1955–1956 grał w drugiej lidze. Następnie przeniósł się do klubu San Lorenzo de Almagro. Jako gracz klubu San Lorenzo wziął udział w finałach mistrzostw świata w 1958 roku, gdzie Argentyna odpadła w fazie grupowej. Boggio zagrał tylko w meczu z Irlandią Północną.
Rok później wziął udział w ekwadorskim turnieju Copa América, gdzie Argentyna została wicemistrzem Ameryki Południowej. Boggio zagrał w trzech meczach – z Paragwajem, Ekwadorem i w przegranym aż 0:5 meczu z Urugwajem.
Razem z klubem San Lorenzo Boggio w 1959 roku zdobył mistrzostwo Argentyny, dzięki czemu wziął udział w turnieju Copa Libertadores 1960 – pierwszej edycji Pucharu Wyzwolicieli. Jego klub dotarł do półfinału, gdzie po trzech wyrównanych meczach uległ minimalnie urugwajskiemu klubowi CA Peñarol, który okazał się później zdobywcą najważniejszego klubowego pucharu Ameryki Południowej.