w kamieniołomach.
W 1957 przeniósł się do Szczecina. W latach 1958–1972 pracował w Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego jako ślusarz, następnie jako dźwigowyTak m.in. Encyklopedia Solidarności. Według Michał Paziewski (Edmund Bałuka [w:] Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989, pod red. Jana Skórzyńskiego Warszawa 2000, s. 21) w Stoczni Szczecińskiej od 1962 r. Podobnie Eryk Krasucki, Unikając szablonu. Wokół biografii Edmunda Bałuki.
W 1973 w obawie o swoje życie uciekł z Polski na pokładzie MS „Siekierki”. Ta ucieczka wzmocniła wśród robotników jego legendę przywódcy niezłomnego. Po latach dowiedział się, że pomogło mu w tym SB, a scenariusz wydarzeń napisano w MSW. Władzy chodziło przede wszystkim o pozbycie się groźnego dla niej Bałuki. W kwietniu 1981 powrócił do Polski dzięki fałszywemu francuskiemu paszportowi. W stanie wojennym został internowany, następnie więziony; z zakładu karnego zwolniony w 1984 na mocy amnestii. Wiosną 1985 wyjechał do Francji. Do Polski wrócił w 1989. Mieszkał w Warszawie.