W 1979 w Paryżu Bałuka założył Polską Socjalistyczną Partię Pracy i związał się z trockistami. Wydawał radykalne, lewicowe, antystalinowskie pismo „Szerszeń”, które kurierzy przemycali do Polski. Po Sierpniu '80 wrócił do kraju w peruce ze sfałszowanymi francuskimi papierami. Ukrywał się m.in. na terenie stoczni. Nie mógł się odnaleźć wśród nowych liderów i nie odgrywał już żadnej roli w NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany, a następnie skazany na pięć lat więzienia za przygotowania do obalenia ustroju siłą. Z zakładu karnego został zwolniony w 1984 na mocy amnestii.
Od 1989 był członkiem NSZZ "Solidarność '80".
Odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 2006 – pkt 45.
Upamiętnienie Imię Edmunda Bałuki nosi jedna z ulic w Szczecinie (dawna Obrońców Stalingradu).
Przypisy
Literatura Michał Paziewski. Edmund Bałuka [w:] Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989 pod red. Jana Skórzyńskiego Warszawa 2000, s. 21-22
Adam Zadworny. Bałuka jestem ... Wydaw. Książnica Pomorska im. Stanisława Staszica, Szczecin 2021, 172 s.. ISBN 978-83-64070-51-8
Linki zewnętrzne