30 tysięcy kurhanów lub obiektów do nich podobnych, z czego duża ich liczba występuje w zwartych grupach od 4 do 40.
W literaturze przedmiotu wyróżnionych zostało sześć typów kurhanów Wessex: a) typu miskowego ('bowl barrow') – najczęściej rozpowszechniony typ, którego nasyp ziemny przypomina kształtem odwróconą misę, stok kopca wpada bezpośrednio do otaczającej go głębokiej fosy, ten typ pojawia się już w późnym neolicie. Klasyczny przykład stanowi grupa kurhanów tzw. Cursus barrows, położona na cursus (większym) Stonehenge, które były badane już w roku 1723 przez antykwariusza Williama Stukeleya, który odnalazł w ich wnętrzu pochówki ciałopalne wraz z paciorkami z bursztynu i szkła. Grupa została ponownie ‘przebadana’ w roku 1803 przez Colt Hoare’a i Cunningtona, którzy odkryli następne kremacje oraz ceramikę.
b) typu dzwonowego (‘bell barrow’) – kopiec w kształcie dzwonu, gdzie fosę od szczytu kopca oddziela łagodnie podnoszący się szerszy pas stoku;