Część krytyków oraz środowiska filmowców uznała Pozwólcie nam do woli... za film niezrozumiały i hermetyczny. Opinię o hermetyczności wyraziła m.in. Agnieszka HollandZa: „Rzeczpospolita”, 24.12.2004., która zagrała epizod w jednej ze scen. Zdaniem reżyserki Latałło był w swoim filmie dopiero na etapie poszukiwań artystycznychOpinia wyrażona w książce Marcina Latałły Portret Niedokończony – o Stanisławie Latałło. Kraków: Wydawnictwo Ha!art, 2004.. Inni dostrzegali jednak ogromny ładunek energii ukryty w nieatrakcyjnej fabule, pisząc o pozornej martwocie, pod którą wrze emocjonalna kipiel. Autor zdjęć Witold Stok pisał w Portrecie niedokończonym Marcina Latałły, syna Stanisława, książce-opowieści rodziny i przyjaciół o artyście: Staraliśmy się odtworzyć w filmie atmosferę tamtych zadymionych, niewygodnych czasów [...], a dwóm młodym poetom, filmowym bohaterom, przypisywaliśmy często nasze własne ambicje, oczekiwania i wątpliwości, co dawało opowieści rytm i gorączkę, którą sami czuliśmyMarcin Latałło: Portret Niedokończony – o Stanisławie Latałło. Kraków: Wydawnictwo Ha!art, 2004..
Scenariusz nie podobał się polskim władzom, które uważały go za niekonstruktywny i niesocjalistyczny i nie chciały sfinansować powstania filmu.