Łk 23,51b[την] υ β̣[ασιλειαν] του Θ(εο)υ ο̣υτος ουκk[rólestwa] Bożego. Ten człowiek nieŁk 23,51a[ην συνκατατ] ιθεμ̣εν̣[ο]ς τη β̣[ουλη][zga]dzał się z decy[zją] r[ady]...
Historia rękopisu i jego znaczenie thumb|Ruiny chrześcijańskiego kościoła w Dura Europolis, obok których znaleziono fragment Dura Zachowana karta zwoju (lub kodeksu) Dura Parchment 24 została znaleziona w 1933 roku podczas wykopalisk przeprowadzanych w ruinach rzymskiego miasta Dura Europos w dolnym Eufracie, które zostało zniszczone w 256 roku przez Szapura I, króla perskiego. Oznacza to, że rękopis musiał być sporządzony przed 256 (terminus ad quem). Fragment znaleziono obok ruin domu chrześcijańskiego.
Susan Hopkins jako pierwsza rozpoznała, że zawiera tekst ewangelicznyD. Plooij, A Fragment of Tatian’s Diatessaron in Greek, The Expository Times, Vol. 46, No. 10, p. 471 (1935).. Carl H. Kraeling, który opublikował tekst rękopisu w 1935 roku, wraz z obszerną nad nim dyskusją, doszedł do wniosku, że jest to kopia Diatessaronu TacjanaKraeling, Carl H. A Greek Fragment of Tatians’s Diatessaron from Dura. S & D 3 (London, 1935).. Tekst kodeksu został ponownie wydany w 1959 roku przez C. Bradforda Wellesa, który dokonał pewnych korekt (rodzajnik αι wstawił przed γυναικες, w rekonstrukcji Kraelinga było odwrotnie)C.