Najlepsze wyniki osiągnęła w sezonie 1992/1993, kiedy zajęła czternaste miejsce w klasyfikacji generalnej oraz drugie w klasyfikacji slalomu, za Vreni Schneider ze Szwajcarii.
Największy sukces osiągnęła w lutym 1992 roku, kiedy podczas igrzysk olimpijskich w Albertville wywalczyła srebrny medal w slalomie. Po pierwszym przejeździe zajmowała ósme miejsce, tracąc do prowadzącej Julie Parisien z USA 0,80 sekundy. W drugim w przejeździe uzyskała najlepszy wynik, co dało jej drugi łączny czas. Na podium rozdzieliła Austriaczkę Petrę Kronberger oraz Blankę Fernández Ochoę. Została tym samym nie tylko pierwszą w historii zawodniczką z Nowej Zelandii, która wywalczyła medal olimpijski w narciarstwie alpejskim, ale także pierwszym sportowcem z półkuli południowej, który zdobył medal na zimowych igrzyskach olimpijskich. Na rozgrywanych dwa lata później igrzyskach w Lillehammer rywalizację w slalomie zakończyła już na pierwszym przejeździe, wypadając z trasy. W międzyczasie wystartowała na mistrzostwach świata w Saalbach-Hinterglemm, gdzie zajęła trzynaste miejsce w kombinacji, a slalomu nie ukończyła. Bez medalu wróciła także z rozgrywanych w 1993 roku mistrzostw świata w Morioce, gdzie została zdyskwalifikowana za minięcie jednej z bramek.