gametofit ma zredukowaną liczbę chromosomów).
Rozpowszechnienie i znaczenie Rozmnażanie apomiktyczne stwierdzono u co najmniej 300 gatunków roślin, należących do 35 rodzin. Najczęściej ma miejsce u Poaceae, Asteraceae, Rosaceae i Rutaceae. Rodziny, u których występuje apomiksja, stanowią 15% rodzin okrytozalążkowych.
Zjawisko po raz pierwszy odkryte zostało w 1841 roku w przypadku rośliny z gatunku Alchornea ilicifolia, która zawiązała nasiona bez uprzedniego zapylenia. Rzecz zaobserwował i opisał John Smith w Kew Gardens.
W przeciwieństwie do embriogenezy somatycznej zarodniki powstające w efekcie apomiksji nie różnią się od zarodników powstających w rozmnażaniu płciowym. Nie przechodzą przez stadium kalusa. Powstają z komórek gametofitu lub komórek somatycznych w jego otoczeniu. Mechanizm genetycznej regulacji apomiksji został dobrze poznany w przypadku aposporii. W przeważającej liczbie przebadanych gatunków aposporia dziedziczona jest jako jednogenowa cecha dominująca. U Tripsacum dactyloides oraz Erigeron annuus, rozmnażających się w wyniku diplosporii, cecha warunkowana jest także przez jeden gen dominujący.