Wojna trzydziestoletnia nie oszczędziła go – został ponownie spalony. Następnie przed rokiem 1671 był odnowiony staraniem biskupa Sebastiana Rostocka. W 1893 roku nastąpiła częściowa regotyzacja kościoła. W obecnej postaci jest to świątynia orientowana trójnawowa w układzie bazylikowym z rzędem kaplic wydłużonym prezbiterium, od zachodu kwadratowa wieża z krenelażami opięta lizenami, zwieńczona ostrosłupową iglicą, wysokości 70 metrów.
Wnętrze i wyposażenie Kościół ma wczesnogotyckie prezbiterium o układzie wendyjskim słowiańskim pochodzące z XIII wieku sklepione krzyżowo-żebrowo. Pozostała część kościoła ma układ polski, sklepienia nawy głównej i naw bocznych kolebkowe z dodanymi w 1671 lunetami, uzupełnione w latach 1892–1893 żebrowaniem. Zachowane liczne detale gotyckie m.in. portal zakrystii z XIII w, sakramentarium, fryz arkadowy na murze zewnętrznym, laskowania okien. Przy prezbiterium znajduje się zakrystia z przełomu XV–XVI wieku. Ołtarz główny w stylu późnego baroku ufundowany został w 1729 roku przez księdza Henryka Schmidta, a wykonany przez rzeźbiarza Michała Kosslera z Niemodlina i malarza Melchiora Franciszka Ansi. W nawie północnej (kaplica druga od wschodu) renesansowy tryptyk z ok.