thumb|240px Han z Islandii (oryg. fr. Han d’Islande) – powieść Wiktora Hugo z 1823. Reprezentuje nurt frenetyczny w dziewiętnastowiecznej literaturze francuskiej.
Okoliczności powstania utworu Wiktor Hugo napisał Hana z Islandii pod wpływem starszych pisarzy romantycznych, przede wszystkim Nodiera, którego opowiadania frenetyczne robiły na nim niezwykłe wrażenie. Inną ważną inspiracją były powieści historyczne Waltera Scotta. Mimo tego autor traktował powstającą książkę jako rodzaj ćwiczenia pisarskiego; we wstępie konstatował, że uznaje całą „błahość i frywolność” powieści gotyckiej.
Mimo tego autor dokonał pewnych badań podejmowanej tematyki, zanim zaczął pisać: przeczytał fragmenty Historii Danii P. Malleta oraz Podróży po Danii J. Fabriciusa. Wątek miłosny nasycił natomiast własnym doświadczeniem: postać zakochanego młodzieńca Ordenera miała uosabiać ideał kochanka, podczas gdy Ethel była literackim portretem ukochanej pisarza Adeli.
Treść Akcja utworu rozgrywa się w Norwegii na przełomie XVII i XVIII w. wokół intryg dworskich na dworze duńskim.