Bakonydraco – rodzaj pterozaura z rodziny azdarchidów (Azhdarchidae) żyjącego w późnej kredzie (santon) na terenie dzisiejszych Węgier. Nazwa rodzajowa pochodzi od Lasu Bakońskiego, gdzie odnaleziono jego szczątki, oraz łacińskiego słowa draco („smok”), zaś epitet gatunkowy gatunku typowego, galaczi, honoruje węgierskiego naukowca Andrása Galácza, który wsparł autorów naukowego opisu Bakonydraco w ich badaniach. Holotypem jest MTM 2007.110.1 (początkowo skatalogowany jako Gyn/3) – niemal kompletna żuchwa. Do Bakonydraco przypisano także fragmenty żuchwy innego osobnika oraz kości skrzydeł i kręgi szyjne innego azdarchida znalezione na tym samym terenie. W 2011 roku opisano kolejne szczątki czaszki, w tym przednią część kości przedszczękowej.
thumb|left|Bakonydraco galaczi Żuchwa była bezzębna, a jej dwie połówki łączyły się w około połowie całkowitej długości szczęk, tworząc długi, ostro zakończony, bocznie spłaszczony i pionowo rozszerzony dziób. Szczęka MTM 2007.110.1 mierzy 29 cm długości. Bakonydraco był pterozaurem średniej wielkości – rozpiętość jego skrzydeł jest szacowana na 3,5–4 m. Kształt szczęki jest podobny jak u innych azdarchidów, jednak żuchwa bardziej przypominała żuchwy pterozaurów takich jak Tapejara, u których jest ona krótsza od szczęki.