Ignacy Nagurczewski herbu KościeszaRodzina, herbarz szlachty polskiej, t. XII, Warszawa 1915, s. 9. (ur. 22 marca 1725według innych źródeł urodził się 10 dni wcześniej, 12 marca 1725 – w Nagurkach koło Pińska, zm. w lutym 1811 w Warszawie) – polski poeta, tłumacz, historyk literatury, pedagog i jezuita, nauczyciel ks. Józefa Poniatowskiego.
Życiorys Urodził się w Nagurkach, jako syn Karola, regenta pińskiego, i Joanny Hołowianki Ostrzeżeckiej. Pierwsze nauki (aż do retoryki włącznie) pobierał prawdopodobnie u pińskich jezuitów. 20 sierpnia 1740 wstąpił do ich zakonu. Nowicjat (lata 1740/1741-1741/1742) odbywał w Wilnie. Wkrótce potem (1742/1743) zaczął studiować retorykę w Słucku, a nieco później (lata 1743/1744-1745/1746) filozofię w Nowogródku.
Był nauczycielem w szkołach jezuickich w Warszawie (infima kolegium warszawskiego 1746/1747), Pułtusku (w gramatyce 1747/1748 i syntaksie 1748/1749) i Płocku (w syntaksie 1749/1750). W 1759/1760 roku przejął po Franciszku Bohomolcu katedrę wymowy w Collegium Nobilium jezuitów w WarszawieLudwik Piechnik, Jezuickie Collegium Nobilium w Warszawie (1752-1777), w: Nasza Przeszłość, t. 35, 1971, s. 120.. W latach 1769–1774 wykładał historię i literaturę w Szkole Rycerskiej. Był członkiem Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk.