Odznaka Obywatelska 1914-1918 (fr. Décoration civique 1914-1918) – odznaczenie Królestwa Belgii dla osób cywilnych i wojskowych niebiorących udziału w walkach za działalność dla dobra ojczyzny w czasie I wojny światowej, nadawane od 1915 do ok. 1925 roku.
Historia Odznaczenie, które było odmianą wcześniejszej Odznaki Obywatelskiej z 1867, zostało ustanowione 18 maja 1915 roku przez króla Belgów Alberta I, pierwotnie jako Décoration civique 1914-1915, i było (bardzo rzadko) nadawane przez rząd belgijski na uchodźstwie rezydujący we Francji, w Le Havre. Po zwycięskiej wojnie król Albert ustanowił 12 grudnia 1918 bardziej znane odznaczenie 1914–1918, nadawane za ofiarność wobec ojczyzny w latach Wielkiej Wojny. O ile wiadomo, wersja 1914–1915 posiadała tylko jedną klasę, noszony na piersi złoty krzyż, natomiast wersja 1914–1918 otrzymała pięć klas starszego odznaczenia z 1867, krzyże srebrny i złoty oraz medale złoty, srebrny i brązowy.