Pierwszym władcą koronowanym na „cara wszystkiej Rusi” został w 1547 Iwan IV Groźny.
W 1503, w rozejmie kończącym wojnę litewsko-moskiewską, Wielkie Księstwo Litewskie uznało Iwana III Srogiego za „hospodara wszystkiej Rusi”, jednak Rzeczpospolita Obojga Narodów w okresie późniejszym nie uznawała tytułów ani cara ani cesarza Rosji. W nazewnictwie nadal używano nazwy Wielkie Księstwo Moskiewskie wobec całej Rosji. Uległo to zmianie na sejmie konwokacyjnym w 1764, gdy posłowie ustąpili pod naciskiem Katarzyny II. W okresie rozbiorów Rosja wykorzystała uznanie tych tytułów jako pretekst, do składania żądań terytorialnych wobec ziem ruskich należących do Rzeczypospolitej.
Historia Carstwa Ruskiego Polityka Wielkiego Księstwa Moskiewskiego
Po upadku Cesarstwa Bizantyjskiego w 1453 Wielkie Księstwo Moskiewskie aspirowało do roli spadkobiercy Bizancjum. W 1472 wielki książę moskiewski Iwan III Srogi poślubił Zofię Paleolog, bratanicę cesarza Konstantyna XI Dragazesa i ostatnią dziedziczkę tronu bizantyjskiego. Jako herb państwa przejęto bizantyjskiego dwugłowego orła oraz wprowadzono bizantyjski ceremoniał dworski. Aspiracje Księstwa Moskiewskiego sformułowano w tezie o Moskwie jako „trzecim Rzymie”.