W 1923 pełniła funkcję zastępczyni komendantki Chorągwi Warszawskiej Harcerek, a w latach 1922–1924 kierowała wydziałem organizacyjnym Głównej Kwatery Żeńskiej. W 1926 współprowadziła obóz dla drużynowych w nowo utworzonej Chorągwi Mazowieckiej.
W 1924 ukończyła studia i rozpoczęła pracę w szkolnictwie, z powodów zdrowotnych (choroby płuc) kilkakrotnie zmieniała miejsce zatrudnienia. Była m.in. nauczycielką w męskim gimnazjum Towarzystwa Szkół Pracy w Wieleniu nad Notecią i w męskim gimnazjum ukraińskim w Łucku (w roku szkolnym 1926/27). Dobrze pracowała z chłopcami, miała z nimi doskonały kontakt. W swojej pracy stosowała niekonwencjonalne metody – inscenizowała z uczniami przerabiane lektury, rozwijała czytelnictwo, interesowała się warunkami mieszkaniowymi i wyżywieniem swoich uczniów. Za pracę Leonard Sowiński, romantyk uzyskała stopień doktora. W latach 1927–1928 pracowała w Seminarium Nauczycielskim Polskiej Macierzy Szkolnej w Bodzentynie, a następnie do 1929 była kierowniczką gimnazjum prewentoryjnego w „Orlim Gnieździe” w Sromowcach Wyżnych.