thumb|300px|Cesarz Qianlong w ceremonialnej zbroi na koniu. Obraz Giuseppe Castiglione znajdujący się w Muzeum Pałacowym w Pekinie Qianlong, chiń. 乾隆, pinyin Qiánlóng; imię prywatne 弘曆, Hongli (ur. 25 września 1711, zm. 7 lutego 1799) – cesarz Chin z dynastii Qing, panujący w latach 1735–1796.
Objęcie tronu Był czwartym synem cesarza Yongzhenga (zm. 8 października 1735). Objął tron 18 października 1735.
Podboje i polityka zagraniczna Za panowania Qianlonga granice Chin zostały znacznie powiększone. Przyłączono obszary, które nie należały do Chin od czasów dynastii Tang (Dżungaria, Kaszgaria). Kontynuował politykę ekspansji swego ojca na południowy zachód, tłumiąc powstanie Miao w 1736. Umocnił też chińskie wpływy w Tybecie.
Sprawa Tybetu Od 1720 Tybet znajdował się pod chińskim zwierzchnictwem. Na mocy porozumienia zawartego w 1728, władzę we wschodnim Tybecie sprawował formalnie dalajlama, zaś w zachodnim panczenlama, których kontrolowali dwaj chińscy urzędnicy zwani ambanami, rezydujący w Lhasie. Faktycznie władza spoczywała w rękach przewodzącego radzie ministrów regenta Polhane. Po jego śmierci w 1747 kontrolę nad krajem przejął jego syn Gjume Namgjal, który postanowił zrzucić chińskie zwierzchnictwo sprzymierzając się z Dżungarami.