Klejnot w koronie: pień w skos prawy z dwoma liliami złotymi, między którymi liść zielony.
Bałga Id: Pole błękitne, jeleń czerwony z porożem złotym, drabina czarna. Klejnot: pniak, na którym po jednym i trójliściu sęku z każdej strony. Labry błękitne, podbite złotem.
Bałga II: W polu, na pasie poprzecznym, jeleń wspięty z liściem w pysku. Klejnot w koronie: pień drzewa z dwoma liśćmi.
Najwcześniejsze wzmianki Herb wymieniany w herbarzach Siebmachera (Nowy Siebmacher) i Bagmihla (Pommersche Wappenbuch). Zachowała się XVIII-wieczna pieczęć z tym herbem (wariant II).
Rodzina Bałga Herb rodziny osiadłej w ziemi lęborskiej, która posiadała duży dział we wsi Gardkowice, oraz jeden dział w Radoszewie w powiecie puckim. Przedstawiciele tej rodziny, Piotr i Jan są wzmiankowani w 1551, kolejni (Matthias, Moritz, Hans Georg i Peter) w roku 1575 i później w latach 1601, 1605, 1608, 1618, 1621. Członkowie rodziny służyli w armii pruskiej (Siegmund Casimir, 1794). Rodzina uważała się z potomków rugijskiej rodziny Balinge, mającej rodowód XIII-wieczny. W prawdziwość pokrewieństwa tych rodzin, o różnych zresztą herbach, powątpiewają heraldycy.