Janusz Andrzej Rieger (ur. 20 września 1934 w Krakowie) – polski językoznawca i slawista specjalizujący się w historii języka polskiego na Kresach, profesor nauk humanistycznych, pracownik naukowy Instytutu Slawistyki Polskiej Akademii Nauk (1960–1997) oraz Instytutu Języka Polskiego PAN (1997–2004), wykładowca Uniwersytetu Warszawskiego, członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, działacz opozycji demokratycznej w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej.
Życiorys Pochodzenie thumb|right|250px|Janusz Rieger (z prawej) z ojcem Andrzejem na plaży, około 1936–1939 Urodził się w 1934 w Krakowie jako syn Andrzeja Riegera, prokuratora i podporucznika rezerwy Wojska Polskiego, który w 1940 został zamordowany w Katyniu; oraz Antoniny z domu Latinik, pierwszej mistrzyni Polski we florecie; wnuk inżyniera i wynalazcy Romana Riegera (od strony ojca) i generała Franciszka Latinika (od strony matki). Jego młodszy brat Jerzy urodził się w 1938. Jego stryjem był Adam Rieger, kuzynem od strony ojca Stefan Rieger, zaś kuzynami od strony matki: Irena i Andrzej Popielowie oraz Jerzy i Jan Vetulani.